اصلی‌ترین مسأله‌ی داغ و به‌روز ایران چیست؟ هم‌اینک ایران گرفتار بحران شدید اقتصادی، تورم افسارگسیخته، دلار با صعود روزانه‌ی قیمت و گرانیِ از مهار خارج شده است. در عین حال ایران در سوگ و داغ و خشم و واکنش‌های میلیونی در شبکه‌های اجتماعی بر اثر قتل عام دی‌ماه توسط حکومت است. 

 

به‌راستی در چنین موقعیتی، اصلی‌ترین مسأله‌ی داغ و به‌روز ایران چیست؟

همین دو ویژگیِ عنوان‌شده در چند سطر فوق را کالبدشکافی کنیم، درمی‌یابیم که مبرم‌ترین مسأله‌ی ایران ــ به‌طور خاص پس از قتل عام اخیر ــ کماکان «آزادی»، «پایان دادن به دیکتاتوری» و «پاسخ ملی به سرنوشت‌سازترین موقعیت» است. موقعیتی که دنیا و خاصه مخاطبان جهانیِ ایران، از شش جهت نظاره‌گر آن هستند و انتظار تعیین تکلیف نهاییِ حاکمیت ولایت فقیه را می‌کشند.

 

«آزادی» مسأله‌یی به‌عمق و به‌وسعت تاریخ ۱۲۰ ساله‌ی ایران، میان آزادی‌خواهان و دیکتاتوری‌های موروثی بوده است. این عمق و دامنه، در ۴۷ سال گذشته به ساحت یک جغرافیا، به حجم یک اجتماع و به تعداد یک ملت، ژرفا و گستردگی یافته است. اکنون اکثریت قاطع یک ملت، ایران‌زمین را سنگر نبرد با حاکمیت کرده است. 

 

در ایران امروز مسأله‌ی «آزادی»، «پایان دادن به دیکتاتوری» و «پاسخ ملی به سرنوشت‌سازترین موقعیت»، در هم تنیده شده‌ و محورهای یک سیاست و استراتژیِ پیش‌برنده‌ی آن‌ها در یک بزنگاه تاریخی هستند. این محورهای سه‌گانه چگونه باید پیش برده شوند؟ مبارزه‌ی مداوم با دو دیکتاتوری در ۶۰ سال گذشته، به‌اندازه‌ی کافی به سرمایه و تجربه‌ی اندوخته‌شده در سلسله‌ی نسل‌ها بالغ گشته است. 

 

 مسیر طی شده در دهه‌ها مبارزه‌ی بی‌وقفه با دو دیکتاتوری، به یک راه‌حل و برنامه‌ی مشخص با مبانی پیشرفته و دموکراتیک انجامیده است. برنامه‌یی که حتی قبل از سرنگونی دیکتاتوریِ ولایت فقیه، در سال‌های گذشته هم‌چون سلاحی در نبرد همه‌جانبه با آن بوده است. برنامه ۱۰ماده‌یی شورای ملی مقاومت ایران [معروف به برنامه‌ی ۱۰ ماده‌یی مریم رجوی]، «مسیر درست برای رفتن از استبداد به دموکراسی است. این‌ برنامه، بنیاد حکومت دموکراتیک خواهد بود.»[۱]   

 

مشاهده می‌شود که مبرم‌ترین مسأله‌ی حیاتی در منظر اکثریت مردم ایران واضح و مشخص است. این وضوح بعد از قتل عام در قیام سراسریِ دی‌ماه، مسیر و برنامه و استراتژیِ پاسخ به مسأله‌ی روز ایران را تعیین نموده است: ایران در بزنگاه تاریخی؛ آزادی، دیکتاتوری و پاسخ ملی.

 

پی‌نوشت ـــــــــــــــــــ 

[۱] از سخنرانی شارل میشل در گردهمایی ایـران آزاد در برلین - ۱۸ بهمن ۱۴۰۴.