غم زمانه اگر «آه» شود
ستاره
«آه» میپوشد
باد
شولایش میکند
زمین میجوشاندش
درخت
برگهای «آه» میریزد
عقربهها بهنیایش میایستند.
هزارویک قصه به خواب رفت
هنوز «آه»
زندگی میکند برای میهن شعر
برای خیابان ترانه
برای کوچهی موسیقی
برای عاشقانهی لبهای پنجره
در غربت نگاه
در شرم نجیبانهی ماه...
آه
اگر زمانه «آه» نمیشد...!
۲۲ بهمن ۱۴۰۴
