جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ با پیروزی اسپانیا به پایان رسید. در لحظات شور و شوق بعد از مسابقه و انتظار برای دریافت «کاپ»، خبرهای تلخ جنگ در ایران که تا قبل از مسابقه ادامه داشت، انگار خطی موازی با تصویرهای شادمامهی پایان جام جهانی برایم تداعی شد. هر دو واقعه، رقابت هستند؛ یکی جنگ خونین و ویرانگر، یکی جنگ توانمندی فکری و فیزیکی و آفریندهی خلاقیت.
در همین فکر و قیاسها بودم که تصور دو دنیای بهغایت متفاوت برایم تداعی و رؤیایی شد؛
چه میشد اگر دولتهای این جهان بهجای جنگهای توسعهطلبانهی عقیدتی، سیاسی، نظامی و نژادی ــ که بدون جنایت و سوق تمدن و فرهنگ به نابودی پیش نمیرود ــ عرصهی جهان را به رقابتهای مثبت بر سر توانمندیهای فکری و ذهنی و جسمیِ انسانها تبدیل میکردند؟
چه میشد اگر بهموازات مسابقات جهانیِ ورزشی، بهجای جنگها و جنایتهای خودکامگی، مسابقات جهانیِ ریاضیات، فیزیک، شیمی، شعر، موسیقی، نویسندگی، سینما و...میان ملتها برگزار شود؟
این یک رؤیاست ــ و خیلی در دوردستها ــ ولی داشتنش دنیاییست و تحقق آن به ارادهی ما انسانهای مسافر بر کرهی خاکی برای تغییر فرهنگ بستگی دارد...
نی جنگ خواهد این جهان
فرهنگ خواهد این جهان...
۲۹ تیر ۱۴۰۵
